कानिटकर वर्गात वेळापत्रकाप्रमाणे फारसे शिकवीत नसत. ते त्यांच्या स्वभावाला धरून नव्हते. तो भाग त्यांनी बहुतांशी आमच्या सर्वांवर सोपवला होता. पाच वर्षांत शाळा बाहेर न्यावयाची ही अट. त्याप्रमाणे कानिटकर उद्योगास लागून त्यांनी हल्लीची जागा मिळवण्यात यश मिळवले व इमारतीचे कामही झपाट्याने सुरू झाले. क्रीडांगणावर असंख्य खाचखळगे व अनेक खोल डबकी होती. डबकी नव्हती तेथे उंच खडक होते. डबकी बुजवण्याचे काम नगरपालिकेच्या मोटारींनी गावातील केरकचरा आणून पूर्ण केले. माझ्या हिशेबाने एकूण कचरा ५०-६० हजार मोटारगाड्या असाव्यात. कचरा भरण्याचे काम सुरू झाले; पण नवीनच संकट ओढवले. कचऱ्यामुळे माझ्या झाल्या व पावसाळ्यात कचरा कुजला. घाण सुटली. जवळपासच्या लोकांनी आमच्याविरुद्ध अर्ज केले त्यातच नगरपालिकेचा एवढा कचरा कोणाला विचारून टाकीत आहेत, अशी तक्रार कलेक्टरांकडे गेली. त्यातच भर म्हणून की काय, एके दिवशी मी हजर नसताना सुरुंगवाल्याने सुरुंगाची दारू जरा जादा घातल्याने खडकाचा स्फोट होऊन एक मोठा तुकडा ३०० यार्डावर असलेल्या एका बंगल्याच्या आवारात पडला व दुसरा डी.एस.पी. साहेबांच्या बंगल्याच्या आवारात पडला. आमच्याविरुद्ध फौजदारी फिर्याद नोंदवली गेली. त्या वेळेपासून अर्थात सुरूंगाने खडक फोडणे बंद झाले व माझाही दुपारचा १२च्या उन्हातील हेलपाटा वाचला. हे काही दिवस कानिटकरांना अतिशय मानसिक त्रासाचे गेले. पण कानिटकरांच्या कौशल्याने व अनेक युक्त्या प्रयुक्त्यांनी हे वादळ शमले. हे सर्व एक-दोन मंडळींशिवाय कानिटकर कोणाशी बोलत नसत. 'अहो माझे हे म्हातारपणचे लग्नः ते दुसऱ्याला सांगून फजिती का करून घ्या !' असे ते विनोदाने म्हणत असत. शाळा नवीन डौलदार वास्तूत आली. सर्व तर्हेने सुसज्ज झाली. विस्तीर्ण क्रीडांगण मिळाले. सर्वच हेवा वाटण्याजोगे ! कानिटकरांची करडी पण प्रेमळ शिस्त, वाकबगार व मेहनती शिक्षकवर्ग आणि प्रसन्न वातावरण! गावातील मुले यावीत म्हणून फुकट 'स्कूलबस' ठेवली होती. आता प्रसंग मुले न आली तर बरी! या पाच-सहा वर्षांत (१९३४ ते ४०) कानिटकरांना अतिशय मेहनत पडली, मानसिक त्रास झाला. "हल्ली मला काळजीने झोप येत नाही" असे ते मजजवळ म्हणाले होते. पण त्यांच्या रागीट व तापट स्वभावामुळे त्यांच्याशी जास्त सलगी करून काम करणे ही बाब सोपी नव्हती, पण आम्ही शाळेची आंतरआघाडी भक्कमपणे सांभाळली होती. त्यामुळे उत्पन्न झालेला शाळेचा दरारा कानिटकरांना बाहेरच्या कामांत उपयोगी पडला, हे ते जाणून होते. "तुम्ही सकाळचा वेळ क्रीडांगणावर घालवू नका, शिकवण्या करा. अहो मी संन्यस्त आहे. माझा संसार पूर्ण झाला आहे." असे ते मला म्हणाले होते. सहकाऱ्यांशी प्रेमाने वागण्याचा हा एक नमुना आहे. मी एकदा आजारी पडल्यावर जवळजवळ सहा-सात तास सतत ते माझ्या जवळ बसलेले मला आठवतात. कोणत्याही शिक्षकाचे आर्थिक नुकसान त्यांनी कधीच केले नाही.

मुलांना छडीने मारणारे कानिटकर त्यांच्या हिताकरता किती जागरूक असत याचे एक उदाहरण सांगतो. ते क्रीडांगणावर अनेकवेळा पीचवरील खडे काढीत असत. रूळ फिरवीत असत, पाणी टाकीत असत. मुलांनी मॅच जिंकली की अनेकदा आम्ही मोठा खाण्याचा खर्च करत असू, त्यांनी तो कधीही नाकारला नाही. खाण्यापिण्यात किंवा खर्चात एकंदरीत ते उदार असत. ज्याच्यावर त्यांचा विश्वास त्याने केलेल्या खर्चाबद्दल त्यांनी कधीही ब्र काढला नाही. प्रस्तुत लेखक या भाग्यवंतांपैकी एक होता. कार्यकारी मंडळात कानिटकरांना Hon. Or-ganizer and Educational Advisor ही मानाची जागा दिली गेली. त्यानंतर ७-८ वर्षे आम्हांला त्यांच्या सल्ल्याचा अतिशय उपयोग झाला. 'सर्वांना सारखे व एकच माप' व 'चुकल्यास क्षमा नाही' ही त्यांची स्वभाववैशिष्ट्ये सर्वांच्या परिचयाची होती, पण त्यांची बोर कामगिरी, तापट पण निष्कपटी स्वभाव, करारी वागणूक, कामावरील निष्ठा व पराक्रमी जीवन यांची सर्वांना जाणीव होती. आणि म्हणूनच "En-gland with all thy faults, I love thee still" असे इंग्रज कवीने इंग्लंडसंबंधी म्हटले आहे. त्यात मी England ऐवजी कानिटकर हे शब्द घालीन व तेच कानिटकरांसंबंधी म्हणेन.